Rüyada Televizyon Görmek Ne Anlama Gelebilir? Sıra Dışı Bir Televizyon Cihazını Keşfetmek

Rüyada görülen bir televizyon, bir sahnedeki çarpıcı bir nesne olarak ele alınabilir: bir ekran, bir mobilya, bir ses kaynağı ya da sonrasında ne olacağını değiştiren bir sahne aksesuarı. Sabit anlamlar yüklemeden bu yaratıcı olasılıkları deneyin.

Sıra dışı detayla başlayın

Bir televizyon cihazı rüyada dikkat çektiğinde, onu sıra dışı kılan şeyle başlayın. Aydınlık bir mutfaktaki eski ahşap bir konsol mu, bir merdivene dengelenmiş minik bir ekran mı, yoksa odaya hiç uymayan bir görüntü gösteren şık bir ekran mıydı? Nesnenin boyutu, malzemesi, konumu ve durumu, etrafında bir okuma oluşturmak için somut ayrıntılar sunar.

Bu yaklaşım bir deşifre kuralı değil, yaratıcı bir alıştırmadır. Size en canlı gelen ayrıntıyı seçin ve ne tür bir sahneye davet ettiğini sorun. Bir televizyon; bir sahne, bir pencere, inatçı bir makine, dekoratif bir nesne veya sadece garip bir şekilde özgül bir mobilya parçası işlevi görebilir. Bunların her biri isteğe bağlı bir hikâye anlatımı yönüdür; rüyanın kendisinin tek bir tanesinde karar kılması gerekmez.

Örneğin, tamamen boş bir odada bir masanın üzerinde duran kutu gibi bir cihaz hayal edin. Onu bir performans bekleyen minyatür bir tiyatro ya da başka bir dönemden gelmiş bir mobilya parçası gibi ele alabilirsiniz. Bunlar rüyayı gören kişi hakkında iddialar değil, üzerinizde deneyebileceğiniz kurgusal olasılıklardır.

Ekranda ne var ya da ne eksik?

Görüntü tüm sahneyi değiştirebilir. Net bir görüntü, hikâye içinde bir hikâyeyi düşündürebilir: var olmayan bir yer için bir hava durumu raporu, odanın içinde ilerleyen bir çizgi film geçit töreni veya imkânsız bir açıdan çekilmiş tanıdık bir manzara. Ekranın tam bir sahne mi, tek bir görüntü mü yoksa tanımlanamayacak kadar kısa bir şey mi gösterdiğine dikkat edin.

Boş, karanlık, karlı veya bembeyaz bir ekran farklı yaratıcı materyaller sunar. Belki televizyon birinin üzerine çizim yapmasını bekleyen bir yüzey ya da sessiz bir film sahnesinin başlangıcı haline gelir. Ekran bir program göstermek yerine odayı yansıtıyorsa, bu yansıma görsel bir numaraya dönüşebilir: mobilyalar yeniden düzenlenmiş gibi görünebilir veya yakında duran kişi bir portre gibi çerçevelenmiş gibi görünebilir. Bunlar görüntüyü bir hikâyeye genişletmenin yollarıdır, gizli mesajlara dair ifadeler değildir.

Sanatçılar da televizyonu dönüştürülecek bir malzeme olarak ele almışlardır. Nam June Paik’in Zen for TV eserinde görüntü tek bir çizgiye indirgenmiştir; MoMA bu çalışmayı modifiye edilmiş bir televizyon cihazı olarak tanımlar ve Paik’in televizyon bileşenlerini yeniden bağlama konusundaki deneylerine dikkat çeker. Bu gerçek sanat eseri faydalı bir yaratıcı referans olabilir: bir rüya ekranının sıradan bir ekran gibi davranması gerekmez. Bir çizgiye, bir renk şeridine, pencere şeklinde bir deliğe veya hareket eden bir çizime dönüşebilir. (MoMA, Zen for TV (https://www.moma.org/collection/works/163792))

Cihazı odadaki bir nesne olarak değerlendirin

Bir televizyonun ekranı kadar bir gövdesi de vardır. Kasası, sehpası, düğmeleri, kabloları, hoparlörleri ve uzaktan kumandası birer sahne aksesuarına dönüşebilir. Derin gövdeye sahip eski bir cihaz ağır bir mobilya hissi verebilir; düz bir ekran ise neredeyse çerçeveli bir resim gibi görünebilir. Cihaz odaya göre çok büyükse, bir köşeye sıkışmışsa veya akla gelmeyecek bir yerde dengede duruyorsa, bu uyumsuzluğun kendisi geliştirilecek en eğlenceli ayrıntı olabilir.

Televizyonun tasarımı zaman içinde değişti ve eski alıcıların tasarım tarihinde belirgin bir yeri vardır. Smithsonian Archives of American Art, endüstriyel tasarımcı John Vassos’un televizyon tasarımı üzerine çalışmalarını ve bu kitle iletişim aracı evlere girdikçe televizyon cihazlarının değişen formunu anlatmaktadır. Bu nedenle, bir rüya okumasında eski tarz bir televizyon, bir dönem stili veya başka bir zamandan hayal edilmiş bir oda için görsel bir ipucu işlevi görebilir. Bu, rüyanın ne anlama geldiğine dair bir iddia değil, tasarıma dayalı bir çağrışımdır. (Archives of American Art, Smithsonian Institution, “New Technologies: John Vassos and Television Design” (https://www.aaa.si.edu/blog/2016/04/new-technologies-john-vassos-and-television-design))

Cihazı sanki bir film sahnesi için seçiyormuşsunuz gibi betimlemeyi deneyin. Cilalı mı yoksa tozlu mu? Bir sehpa üzerinde mi duruyor, duvarda mı asılı, yoksa yerde mi duruyor? Düğmeleri çok mu büyük, ekranı kavisli mi yoksa kasası beklenmedik bir renkte mi? Bu ayrıntılar; bir illüstrasyon, kısa bir öykü veya rüya hakkında kişisel bir not için bir ortam veya karakter yaratmanıza yardımcı olabilir.

Sesi, kontrolleri ve kesintileri takip edin

Bir televizyon sahnesi görüntüden ziyade ses tarafından yönlendirilebilir. Bir jenerik müziği, görünür bir konuşmacısı olmayan bir ses, bir parazit patlaması veya tamamen sessizlik hatırlayabilirsiniz. Sesi sahne tasarımının bir parçası olarak değerlendirin: komik bir açığa çıkışın, bir gizemin, bir bekleme odasının veya film müziğinin aniden kesildiği bir anın ipucu olabilir.

Kontroller hikâyeye bir eylem katabilir. Belki de kumanda kanalı değiştirir ama görüntüyü değiştirmez; bir ayar düğmesi ekranı bir haritaya dönüştürür; ya da bir düğmeye basıldığında kasada küçük bir kapı açılır. Whitney Müzesi koleksiyonunda bulunan Nam June Paik’in Magnet TV eseri, gerçek bir cihazın nasıl dönüştürülebileceğini gösterir: siyah-beyaz bir televizyonun üzerine yerleştirilen bir mıknatıs yayın görüntüsünü bozar ve mıknatısın hareket ettirilmesi deseni değiştirir. Yaratıcı bir esin kaynağı olarak bu durum, görüntüsü rüya içindeki bir nesneye veya harekete yanıt veren sıra dışı bir cihazı düşündürür. (Whitney Museum of American Art, “Nam June Paik: Magnet TV” (https://whitney.org/collection/works/6139))

Ayrıca televizyonun beklenen kullanımını neyin kestiğini de sorabilirsiniz. Biri onu hareket ettiriyor mu, kumaşla örtüyor mu, duvara mı çeviriyor yoksa etrafında toplanması için küçük bir kitle mi davet ediyor? Bu eylemler, cihazı önceden belirlenmiş bir sembol olmaktan çıkarıp gelişmekte olan bir sahnenin aksesuarı haline getirir.

Televizyonun nerede ortaya çıktığına dikkat edin

Ortam, yaratıcı yorumlama için faydalı bir çerçeve sağlayabilir. Bir otel odasında, tren istasyonunda, bahçede, tavan arasında veya sınıfta bulunan bir televizyon çevresiyle farklı şekillerde etkileşime girecektir. Alışılmadık bir yerdeki bir cihaz, kurgusal bir gizemde bir ipucuna dönüşebilir; dışarıdaki bir cihaz ise manzarayı doğaçlama bir sinemaya çevirebilir. Yakınlarda başka nelerin olduğuna dikkat edin: sandalyeler, perdeler, bir pencere, atıştırmalıklar, bir uzaktan kumanda ya da izliyor veya izlemiyor olabilecek bir izleyici kitlesi.

Sanatçılar, çevreleyen odayı televizyon görüntüsünün sunumunun bir parçası haline getirmişlerdir. Los Angeles Çağdaş Sanat Müzesi (MOCA), Lee Friedlander’ın 1973 tarihli Adsız (Otel Odasında TV) fotoğrafını kataloglamaktadır. Başlığın kendisi faydalı bir kompozisyon önerisine işaret eder: ekranı tek başına izole etmek yerine televizyonu etrafındaki odayla birlikte hayal edin. Kendi sahnenizde yatak örtüsü, duvar, lamba veya pencerenin ardındaki manzara en az program kadar önemli olabilir. (MOCA, “Untitled (TV in Hotel Room), Lee Friedlander, 1973” (https://www.moca.org/artworks/untitled-tv-in-hotel-room))

Kendi okumanızı yapmanın basit bir yolu

Üç şey yazın: cihazın nasıl göründüğü, ekranın üzerinde veya etrafında ne olduğu ve birisi onunla etkileşime girdiğinde ne olduğu. Ardından bir ayrıntı seçin ve şu gibi bir cümleyi tamamlayın: “Bu sahnede televizyon bir ___ haline geliyor.” Olası cevaplar bir sahne, bir resim çerçevesi, kendi kuralları olan bir makine veya uydurma bir maceradaki bir geçit olabilir. Rüyayı en canlı şekilde hayal etmenize yardımcı olan seçeneği saklayın; gerisini eleyin.

Eğer sahnede belirgin bir eylem yoksa, yaratıcı bir devam niteliğinde bir eylem uydurun: cihaz bir başlık kartı gösterir, bir karakter programın dışına adım atar veya kanal her değiştiğinde oda değişir. Bunu rüyada mutlaka var olan bir şey olarak değil, hayal gücüne dayalı bir uzantı olarak adlandırın. Bu, yoruma serbest bir oyun alanı bırakırken gerçek görüntüyle olan bağını korur.

Kapanış değerlendirmesi

Sıra dışı bir televizyon cihazına görünen detayları üzerinden yaklaşılabilir: kasasının çağrıştırdığı dönem, ekranındaki görüntü veya boşluk, sesler ve kontroller ile içinde bulunduğu oda. Her olası okumayı evrensel bir açıklama olarak değil, bir hikâye anlatımı tercihi olarak değerlendirin. En faydalı yönelim, sahneyi daha fazla renkle, merakla ve yaratıcı özgürlükle tanımlamanızı sağlayan yönelimdir.

Kaynaklar

• Archives of American Art, Smithsonian Institution, “New Technologies: John Vassos and Television Design” — https://www.aaa.si.edu/blog/2016/04/new-technologies-john-vassos-and-television-design

• Museum of Modern Art, “Nam June Paik. Zen for TV. 1963 (executed 1981)” — https://www.moma.org/collection/works/163792

• Whitney Museum of American Art, “Nam June Paik: Magnet TV” — https://whitney.org/collection/works/6139

• Museum of Contemporary Art, Los Angeles, “Untitled (TV in Hotel Room), Lee Friedlander, 1973” — https://www.moca.org/artworks/untitled-tv-in-hotel-room